13.2.2008 05:14:37 / popzy

Sagan mín - um legslímuflakk

Jæja, ætla að setja niður nokkur orð út frá ákveðinni lífsreynslu sem ég hef staðið í síðastliðin 12 ár... Þetta fjallar um mínar kvenlegu hliðar

þannig að ef þið eruð eitthvað viðkvæm sem eruð að lesa hérna, þá skuluð þið sleppa því að lesa þetta!! Það er von mín að sagan mín eigi eftir að hjálpa einhverjum þarna úti.. kannski víkkar hún sjóndeildarhring einhverra og fær ykkur til að hugsa um ákveðna hluti áður en þið dæmið

Það var í rauninni markmið mitt með þessari bloggsíðu að setja þessa reynslu mína niður og reyna að skrifa mig frá henni...

Þetta byrjaði allt saman þegar ég var þrettán ára og byrjaði á blæðingum. Strax í fyrstu skiptin þá varð ég hrikalega slöpp er kom að þessum tíma mánaðarins... Ég var iðulega send heim úr skólanum því ég lá hálf grá/græn fram á borðið. Eitt skiptið var ég send til skólahjúkkunnar og sendi hún mig áfram til læknis því henni fannst ástæða til að ég færi á pilluna til að minnka verkina sem fylgdu blæðingunum. Ég gleymi seint heimsókninni til læknisins, ég var náttúrulega bara 13 ára... Hann horfir á mig og er að skoða beiðnina frá skólahjúkkunni, segir svo; Jæja Kristín, það stendur hérna að þú þurfir að fara á pilluna (sem sagt getnaðarvarnarpilluna) - ertu nokkuð byrjuð að gera Do do??? Mér fannst hann bara fáranlegur!!!

Ég byrjaði á pillunni og verkirnir skánuðu eitthvað lítið.. ég var látin taka þrjú pilluspjöld í röð til að hvíla mig, varð aftur veik.. Prufaði nýja pillu - ekkert gekk! Þegar ég var 15. ára lagðist ég í rúmið í viku, gat ekki staðið í fæturnar af verkjum og ældi af kvölum.. Þetta var virkilega farið að hafa áhrif á líf mitt og það var ekki beint góð líðan sem fylgdi öllum verkjunum. Þegar ég var svo að verða 17. ára þá fer ég í mína fyrstu heimsókn til kvensjúkdómalæknis. Hann vissi svo sem lítið hvað gæti verið að gerast en hann heldur áfram að prufa nýjar pillur á mér (getnaðarvarnarpillur)... Á einhverjum 5 árum þá prufa ég 7 tegundir af pillunni!!! Og guð minn góður, hormónaflæðið náði hámarki með reglulegu millibili!! Eitt skiptið var ég að horfa á Kodak auglýsingu... Þarna auglýsingin þar sem strákarnir tveir eru að flytja með mömmu sinni.. hún fer út í búð að versla í matinn og þegar hún kemur heim þá eru peyjarnir búnir að fylla ísskápinn af myndum af þeim - their new home!! Við vorum að tala um EKKASOGINN!!! Ég grét þvílíkt!!! ha ha ha... Já öldudalir í tilfinningalífinu. Þá verandi kærasti minn átti í rauninni heiðursorðu skilið fyrir að þola mig á þessum tíma!!!! Hann og pabbi minn töluðu meira að segja um á tímabili að útbúa dúðað herbergi fyrir mig...

Það síðasta sem ég skrifaði um voru öldudalirnir mínir - mikið um tilfinningalegt ójafnvægi... En ég hafði þetta nú samt alveg af! Vorkenni oft mest fólkinu sem þurfti að vera í kringum mig á þessum tíma...

Já, ég er sem sagt 17 ára og þá fer ástandið að versna heldur meira. Ég man eftir einu skipti þar sem ég lá í heila viku í rúminu og gat varla hreyft mig.. á þriðja degi eða eitthvað, þá komst ég fram úr rúminu en gat ekki fyrir mitt litla líf staðið upprétt. Var bara í vinkil ef ég þurfti að fara á klósettið og þess háttar. Það var margt svona sem var frekar leiðinlegt. Ég er frekar mikið samviskusöm manneskja og fór það alveg með mig að geta ekki mætt í vinnu!! Þarna fer læknirinn minn að láta mig taka inn 3 pilluspjöld í röð og jafnvel bara að taka inn eins margar pillur þangað til ég myndi byrja á blæðingum... Það gekk ágætlega fyrst en verkirnir voru frekar óútreiknanlegir og héldu áfram að herja á mig þegar ég átti síst von á því! Í janúar 2002 þá gefst læknirinn minn upp og speglar mig.. Þá kemur í ljós að ég er með sjúkdóm sem heitir legslímuflakk (stundum kallaður legslímuvilla - slímhimnuflakk). Ég reyni voða mikið að sjá skemmtilegu hliðarnar á aðstæðunum í kringum mig og hlæ stundum enn þann dag í dag af mér þennan dag. Ég vaknaði frekar rugluð eftir svæfinguna og var til dæmis að reyna að hringja í kærastann minn... 1. tilraun; Það er enginn notandi með þetta símanúmer. 2. tilraun; Þetta númer er ekki tengt. 3. tilraun; Hringdi í mömmu og sagði henni að ég bara gæti ekki valið réttu tölurnar til að hringja í kærastann!!! Hún spyr mig hvort eitthvað hafi komið út úr aðgerðinni og ég segi; Já það kom út úr því, ég bara man ekki hvað það heitir...??? Mín alveg út úr kortinu!!! ha ha ha

Kærastinn mætir svo að sækja mig og finnst ég frekar skrítin.... ég var nýkomin úr speglun á kviðarholinu og sat alla leiðina heim í bílnum, kvartandi um hvað mér væri illt í öxlunum!! What?? þannig er mál með vexti að maður er blásinn upp þegar maður fer í svona aðgerð og þá situr oft svo mikið loft eftir í öxlunum.... frekar óþægilegt.... Þarna er komin upp sú staða að það besta sem gæti komið fyrir mig er að eignast börn.. ég og kærastinn svona byrjum á umræðum um þau mál en stuttu eftir aðgerðina flosnar upp úr þessu hjá okkur.. og því barnið komið út af pallborðinu. Ég næ smá jafnvægi eftir aðgerðina... og fæ smá frið, þvílík himnasæla!

Í ágúst eru verkirnir farnir að herja á mig aftur, ég byrja að taka mörg pilluspjöld í röð inn aftur en það dugir skammt. Það byrja að myndast blöðrur á eggjastokkunum hjá mér sem springa og það er sko alveg hrikalega sársaukafullt...

Í mars 2003 enda ég aftur á skurðarborðinu. Legslímuflakk út um allt...

Bakvið legið, hjá hægri eggjastokknum, á þvagblöðrunni og svo framvegis... Á þessum tíma er ég á 2. ári í fjarnámi í Þroskaþjálfanum og mikið lasin í innilotunum og þess háttar. Ég náði nú samt öllum prófum þessa önnina, en þetta var samt farið að hafa frekar mikil áhrif á líf mitt. Ég var einhvern veginn ekki með nógu góða heilsu til að taka fullan þátt í því.. sem sagt lífinu. Ég var samt fjarri því að gefast upp!!!!

Þið sem þekkið mig, vitið líka að ég get nú verið þrjóskari en andsk...... Ég tók því þá ákvörðun að halda bara áfram að brosa framan í heiminn!!!

)

Jæja smá meira... Eftir aðgerðina í mars 2003 þá fékk ég smá pásu aftur frá verkjunum en hún stóð ekki mjög lengi. Um sumarið varð ég smá lasin en þetta hafðist nú samt alveg.. Ég náði allavega að vinna þokkalega mikið þetta sumarið! Um haustið og veturinn þá kemur til Vestmannaeyja kona sem er að klára kvensjúkdómalækninn. Hún var mjög umdeild hérna en þessi kona hjálpaði mér afskaplega mikið!!!

Hún var svo fús til að prufa nýjar leiðir... Reyndar eftir fyrstu heimsóknina mína til hennar þá hljóp ég grátandi út af sjúkrahúsinu... en eftir það þá náðum við mjög vel saman! Í fyrstu heimsókninni þá kom hún með ákveðnar staðreyndir en gerði það á ansi kaldan hátt. Ég fékk að vita það að líkurnar á að ég gæti eignast barn væru nú ekki svo góðar, að ég þyrfti hjálp lækna til að eignast börn og svo ef að sjúkdómurinn minn myndi þróast þá yrði ég að öllum líkindum ófrjó.. Pínu erfitt að takast á við þetta, þar sem ég var bara 22 ára.. Næstu mánuði prufaði ég ýmislegt! (Ég reyndar veit í dag að þetta er nú ekki málið með allar konur sem þjást af sjúkdómnum, svo ég er ansi bjartsýn með þetta).

Ný pilla kom á markaðinn og ég prófaði hana, ég náði að taka inn 4 spjöld án þess að byrja á blæðingum og það var svo sem ágætt.. en þegar það byrjaði að blæða í gegnum hana þá var hormónaskammturinn aukin.. Ég var látin taka inn aðra pillu með og þar að auki einhver hormón með einhverri blóðstorknun. Ég hélt oft að sveiflurnar hefðu verið slæmar en þetta var nú toppurinn! Eitt kvöldið sat ég við matarborðið og fékk einhvern frekar sorglegan tölvupóst... við erum að tala um ekkasoginn!!! ég bara grét og grét... Stuttu seinna var ég svo komin á háa C-ið að argast í mömmu og að lokum farin að snökta aftur yfir því að hafa argast í mömmu. Ég var sem sagt eins og gangandi tímasprengja... Eftir þetta prufuðum við nefsprey. Það virkaði ágætlega í þó nokkurn tíma. Ég mátti vera á því í hálft ár en ekki lengur þar sem það hefur áhrif á beinþéttnina í líkamanum. Þetta sprey lét mig fara á breytingaraldurinn (svona eins og gellurnar yfir fimmtugt!) Þegar nefspreys kúrinn var að klárast þá var ég orðin ansi lasin... Þá var reynt að setja upp hormónalykkjuna hjá mér. Lykkjan er venjulegast ekki sett upp hjá konum sem hafa ekki eignast börn en við vorum að reyna allt sem við gátum! Eftir 8 daga þá var ég orðin svo lasin að ég gat ekki einu sinni borðað almennilega... þarna var líkaminn minn að hafna lykkjunni. Sumarið 2004 var ég orðin rosalega lasin og við að verða búin með öll ráðin í bókinni.. Þarna tekur Óli, kvensjúkdómalæknirinn minn í Reykjavík til sinna ráða og ákveður að setja mig á lyf sem heitir Zoladex og er í sprautuformi. Þetta lyf hefur verið notað við krabbameini í blöðruhálskirtli hjá karlmönnum og er hálfgerð gelding. Fullt af hormónum!!!

Þetta setti mig sem sagt á breytingaraldurinn aftur! Í annað skiptið á ævinni minni sem sagt ha ha ha

Ég var í þvílíkum hita- og svitakófum og svaf nánast ekkert í viku á meðan ég var að venjast lyfinu. Þarna kom samt eitt besta tímabilið mitt í langan tíma! Ég byrjaði á sprautunum í ágúst og var á þeim fram í janúar 2005 og varð held ég 2x smá lasin á þessu tímabili. Með þessum sprautum þurfti ég að taka inn pillur við aukaverkunum breytingaraldursins, þegar ég kem heim með þær úr apótekinu þá sé ég nákvæmlega eins spjald á örbylgjuofninum!!! Ég og mamma sem sagt á sömu lyfjunum við breytingaraldrinum.... ha ha ha ha

Í janúar fæ ég síðustu sprautuna og fer beint á pilluna eftir það. Ég fór til Ítalíu á þessum tíma og naut lífsins í botn!!! Róm, Flórens og Pisa, ásamt næturstoppi í Mílanó.. (sá reyndar ekkert af Mílanó því kærastinn var veikur) en þetta var samt ein af mínum skemmtilegustu borgarferðum! Var heldur ekkert lasin. Ég er á pillunni fram í apríl og farin að verða svolítið lasin aftur.. Fyrstu blæðingarnar koma aftur eftir einhverja sjö mánuði og ég verð þvílíkt lasin! Í lok apríl förum við starfsfólkið í Lönguhlíðinni á Skálatúnsheimilinu út til London!

Við fljúgum út á miðvikudegi og á laugardeginum byrja ég að fá verki... Ég hafði klúðrað eitthvað verkjalyfjunum mínum og labba því inní næsta apótek og spyr afgreiðslumanninn: Do you have something with Kodein in???? Ég held að ég muni aldrei gleyma svipnum á manninum!!

) Hann hefur pottþétt haldið að ég væri hardcore dópgella ha ha ha.. Allur maí mánuður var frekar erfiður, en ég sá það líka þarna hvað álag og streita geta haft slæm áhrif á sjúkdóminn. Þarna var ég á kafi í lokaverkefnum, að ljúka verknáminu mínu og að vinna með skólanum. Ég hafði reyndar náð að klára B.A ritgerðina áður en út var farið til London..

Í byrjun júní, fæ ég hrikalegt verkjakast. Ég var 24 ára og lá hágrátandi uppí rúmi hjá mömmu og pabba, eins og lítil stelpa... frekar súrt. Ég gefst upp á endanum og hringi í lækninn minn. Ég og læknirinn minn erum komin á þann stað í okkar samskiptum að ég er með gemsann hjá honum og heimasímann. Þannig að upp úr kvöldmat hringi ég í hann og hann segir mér að hoppa uppí næstu vél frá Eyjum, því hann ætli að skera mig upp næsta morgun. Ég hafði einhverjar 20 mínútur þangað til að vélin færi í loftið, þannig að hraðin skipti frekar miklu máli... Ég held í alvörunni að ég hafi ALDREI pakkað jafn óskynsamlega niður!!

þegar ég kom heim til Heiðars vinar míns, þá var ég með 3 brjóstahaldara, 5 pör af sokkum, engar nærbuxur og eitthvað álíka sniðugt ha ha ha.... Svolítið að flýta sér! Note to self; FLÝTTU ÞÉR HÆGT! =) Mér er troðið fram fyrir alla á aðgerðarlistanum og rúllað inn. Þarna hugsaði ég með mér, jæja, allt er þegar þrennt er!

Ég flaug svo heim sama dag og aðgerðin var gerð, vildi bara komast heim til mín... Þegar ég kom heim, þá voru 8 dagar í útskriftina mína! Deginum áður en ég fór uppá land til að útskrifast með B.A gráðu í þroskaþjálfafræðum, þá voru saumarnir teknir.. Ég náði samt sem betur fer að eiga YNDISLEGAN útskriftardag!

) Hvíldi mig með hitapokann áður en við fórum út að borða og svo aðeins aftur um kvöldið áður en ég kíkti aðeins í partý á Hressó þar sem Heiðar var að spila. Hef reyndar aldrei dansað jafn lítið og var farin heim fyrir kl. 2 ha ha.. En samt sem áður yndislegur dagur í alla staði. Eftir aðgerðina var ég sett á pilluna, en fæ svo undanþágu til að fara aftur á Zoladex sprauturnar... Breytingaraldur, here I come, í þriðja skiptið!!!

Þetta voru samt bestu tímarnir mínir! Þ.e.a.s þegar ég var á sprautunum.. Ég fór á einhverjar einar blæðingar áður en ég byrja á sprautunum. Þarna kom nokkuð gott tímabil... ég fékk væga verki einstaka sinnum en það var svo sem ekkert til að tala um. Í lok janúar fæ ég frekar slæma verki. Þarna tek ég ákvörðun um að fara nýjar leiðir... ég fer á svo kallaða kærleiksdaga. Læt heila mig, fer í höfuðbeina- og spjaldhryggsjöfnun, til læknamiðils, næringarráðgjafa og ég veit ekki hvað og hvað. Þarna var ég komin í það mikla uppgjöf að ég var tilbúin að prófa ALLT!!! Ég hefði í alvörunni drukkið hland eða eitthvað álíka vitlaust, ef frænka, móðursystur, afa míns hefði sagt að það myndi jafnvel hjálpa.. hi hi

Mér leið mjög vel eftir helgina en þetta skilaði því miður engum varanlegum árangri.. 12. apríl 2006, var ég komin undir hnífinn aftur. Á þessum tíma var ég búin að vera með mikla verki hjá vinstri eggjastokknum... Þegar aðgerðin var búin þá tilkynnti Óli mér að afbrigðilega slímhúðin hefði nánast bara legið vinstra megin og þar hafi verið fullt af henni

Stundum efaðist ég nefnilega um sjálfa mig... samkvæmt öllu þá hefði ég átt að vera verkjalaus. Ég var á það mikið bælandi meðferð að sjúkdómurinn átti ekki að geta herjað á mig. Ég var alvarlega farin að halda að ég væri nú bara orðin eitthvað rugluð... en svo kom í ljós að þannig var það ekki. Ég hafði haft hárrétt fyrir mér... Mér leið reyndar nokkuð vel eftir þessa aðgerð, var fljót að jafna mig. Þarna hugsaði ég með mér; Allt er þegar þrennt er og fullreynt í fjórða!

) Bjartsýnin aldrei langt í burtu hjá mér..

Ég hélt áfram á sprautunum eftir aðgerðina, þótt að ég væri búin að vera ansi lengi á þeim og komin út fyrir mörkin... en þar sem að það hafði reynst vel að fara í aðgerð og beint á sprautu þá ákváðum við að prófa það. Ég var því á sprautum í 3 mánuði eftir aðgerðina.

Sem sagt, ég held áfram á sprautunum eftir aðgerðina en tekst samt að verða þvílíkt lasin viku áður en ég fer út! Mamma brunar með mig niðrá spítala og ég sprautuð niður með sterkum verkjalyfjum

Ekki beint spennandi svona rétt áður en maður er á leiðinni í frí... ég var aðeins að reyna að fresta sprautunni þannig að ég yrði góð úti! Ekki beint að gera sig.. Jæja, ég fékk síðustu Zoladex sprautuna deginum áður en ég flaug til Tenerife.. þannig að ferðin var nánast til fyrirmyndar verkjalega séð!

Þetta var samt æðislegur tími. Eins og ég skrifaði um hér á síðunni... Ég gerði mest af því að slappa af og það hafði mjög góð áhrif!!

Eftir síðustu sprautuna þá hálfpartin væli ég út úr lækninum mínum að fá að verða bara náttúruleg aftur.. Enga hormóna fyrir mig takk! Líkaminn var í svo miklu hormónalegu ójafnvægi að það var ekki nokkru lagi líkt! Hann samþykkir að prufa það... Sprautan heldur samt áfram að virka og ég byrja ekki á blæðingum fyrr en í lok september... Þá var ég búin að vera stopp í 13 mánuði!! Ég skil ekki alveg hvers vegna ég á ekki kærasta??? Er það ekki draumur hvers karlmanns að konan sé ekkert á túr... ha ha ha

Anyways, ég slepp ágætlega út úr fyrsta skiptinu.. varð ekki veik nema einn dag (notabene. Það er HÁTÍÐ á mínum mælikvarða ha ha ha

). Á föstudeginum eftir að ég klára þá byrja ég hins vegar að verða lasin! What?? Ég var ekki alveg að skilja þetta... ég byrja að bryðja verkjalyf, ætla sko ekkert að láta þetta stoppa mig neitt! Ég mæti því í vinnu í 2 vikur og alltaf með verki eða einhvers konar óþægindi. Varð lasin einn dag á þessum tíma, þá bara komst ég ekki í vinnu því ég var alveg í keng!

Sunnudagskvöldið 22. október uppúr miðnætti þá kem ég hágrátandi heim til mömmu og pabba.. Með hitapokann í annarri og verkjalyfin í hinni, gjörsamlega búin á því!! Pabbi greyið staulast fram úr, fer á sófann með einhver teppi og sefur þar um nóttina! Ég verð að minnast á það hérna hvað mamma og pabbi eru líka ótrúlegustu foreldrar í heimi þegar kemur að þessum hliðum mínum... ég veit ekki hvar ég væri án þeirra! Pæliði líka í því hvað það hlýtur að vera ömurlegt að horfa uppá "barnið" sitt að drepast úr kvölum og geta ekkert gert!! Hlýtur að vera ömurleg tilfinning... Pabbi sagði meira að segja um daginn þegar það var hringt frá félagi langveikra barna að ég ætti nánast heima í þeim hópi.
Allavega, smá útúrdúr... Á mánudeginum hitti ég eina hérna frá Eyjum sem er með þennan sjúkdóm líka. Við áttum mjög gott spjall, það er svo ómetanlegt að tala við einhvern sem veit NÁKVÆMLEGA hvað maður er að ganga í gegnum.. Ég var með frekar mikil óþægindi heima hjá henni og svo byrja kvalirnar fljótlega eftir að ég er komin heim frá henni.. Þarna var ég búin að fá NÓG! Ég hringdi uppá sjúkrahús og bað um að fá að tala við heimilislækninn minn.. Ég brotnaði gjörsamlega niður þegar ég var að segja honum frá öllu saman og hann biður mig um að koma bara niðrá spítala. Þar er ég sprautuð niður, nál skellt uppí æð og ég lögð inn..

þetta var í fyrsta skipti sem ég var lögð inn á sjúkrahús útaf þessu. Næstu dagar voru í hálfgerðri móðu, mér var haldið niðri á morfínsprautum í æð - ömurlegt! Á fimmtudeginum finnst mér ég nú samt aðeins að hressast og á föstudeginum heimta ég að ég sé Sónuð til að útiloka blöðrur og vökva í kviðarholi.. Fæ smá verkjakast seinnipartinn en þar sem ég var komin á verkjalyf í töfluformi þá fannst mér ég nú alveg geta tekið svoleiðis inn heima hjá mér

Mamma náttúrulega þvertekur fyrir það að ég fari heim til mín og pabba greyinu hent í gestaherbergið þannig að litla prinsessan geti sofið í góðu rúmi

Ég er svo bara nokkuð hress þegar ég vakna á laugardeginum og heimta að fara uppá sjúkrahús og láta útskrifa mig! Mamma svona maldar í móinn og segir að við skulum bíða aðeins... Ég fer svo í bað og svona og þá byrjar fjörið aftur.. Pabbi keyrir með mig uppá sjúkrahús á þvílíkum hraða! Ég hágrátandi, byrjuð að kúgast af kvölum þegar ég er komin upp eftir og æli næstum á ganginn á deildinni þegar ég er komin upp..

Er alveg í keng og skellt í næsta hjólastól og rúllað inná stofuna mína... sprautuð niður enn eina ferðina, þetta var eitt harkalegasta verkjakast sem ég hef fengið á ævi minni! Ég fæ annað kast á sunnudeginum og enn eitt á mánudeginum. Á mánudeginum þá voru verkjalyfin ekkert að virka á mig, ég var sprautuð niður og þá byrjaði ég að æla... hraðaði mér inná klósett og lá þar á gólfinu þegar konan úr býtibúrinu kemur inn. Hún kallar á hjúkkuna og á endanum þurfti 2 sjúkraliða og hjúkkuna til að koma mér inní rúm.. þetta var þvílíkt ástand!!! Þarna endaði með því að hjúkkan sem var á vaktinni stappaði niður fótunum við lækninn og sagði að þetta gengi ekki lengur! Hann YRÐI að fara að gera eitthvað, þetta væri greinilega ekkert að taka enda hjá mér! Ég hringi hágrátandi í Óla lækni; Viltu segja þeim að gera eitthvað, ég get ekki meir..!!!! Ég er því send suður morgunin eftir og beint á kvennadeild Landspítalans.. þar er ég skoðuð vel og vandlega og það fyrsta sem læknirinn sér er vökvi í kviðarholinu og blaðra á hægri eggjastokknum (spurning hvort að sónartækið í eyjum hafi verið bilað?? eða þá að kunnáttan hafi bara ekki verið meiri.. hummm

maður spyr sig). Það er ákveðinn uppskurður deginum eftir, sem reyndar frestaðist svo vegna bráðakeisara og öðru því um líku...frekar pirrandi að bíða allan daginn fastandi ha ha ha. Ég fékk samt ýmislegt út úr þessari ferð minni á kvennadeildina, því ég kynntist tveimur stelpum sem eru með sama sjúkdóm og ég, ásamt því að ég endaði sem verkefni hjá henni Dísu hjúkrunarfræðinema

Alltaf gott að geta frætt fólk! Fimmtudaginn 2. nóvember er mér svo rúllað upp á skurðstofu í fimmta sinn á minni stuttu ævi!

Aðgerðin gekk ágætlega, blaðran var fjarlægð ásamt því að fullt af flakki var brennt í burtu... Ég var mjög fegin að blaðran var ekki eins stór og leit út fyrir að vera, því ég hafði þurft að skrifa undir samþykki þess efnis að það mætti taka eggjastokkinn eða hluta af honum ef þess þyrfti.. en ég vaknaði með báða mína!

Ég flaug heim til eyja daginn eftir og er búin að vera ansi slöpp eftir aðgerðina.... Þolinmæði þrautir vinnur allar! Mér fannst samt andlega hliðin koma verst út úr þessu öllu saman... í þetta skiptið og er ég markvisst að vinna í því að koma mér á réttan kjöl! Jafnframt er einbeitingin búin að vera algjörlega út úr kú hjá mér!!!

5 mínútur eru hámark, algjört hámark!

sem er ekki beint að gera sig þegar maður er í fjarnámi í masternum í Náms- og starfsráðgjöf!!

Eins og ég skrifaði í síðustu færslunni úr sögunni minni þá hafa veikindi mín aldrei haft jafn mikil áhrif á andlegu hliðina hjá mér (mér finnst bara erfitt að segja frá þessu). Í desember var ég send í veikindaleyfi í vinnunni.. ég var einfaldlega ekki að höndla aðstæðurnar!! Ég grátbað yfirmann minn um að leyfa mér að vinna yfir jólin því ég vildi ekki að vaktirnar mínar myndu bitna á einhverjum öðrum! En hún náði að redda inn aukamanneskju, þannig að þetta hafðist Þennan sama dag þá hringdi ég uppá sjúkrahús og bað um að fá að tala við lækni.. Ég hef aldrei upplifað taugaáfall, en mér leið orðið þannig að ef einhver myndi pota eitthvað misjafnt í mig þá myndi ég brotna saman! Ég sat svo hjá lækninum og tárin láku bara niður, ég sagði honum að hann yrði að gera eitthvað, því mér hefði aldrei liðið svona illa, hvað þá í svona langan tíma... Ég var sett á svefnlyf í 10 daga (var búin að eiga í miklum erfiðleikum með svefn eftir aðgerðina) og hjálpuðu þau ansi mikið, ég var allavega að ná að hvílast samfleytt í sex tíma... Ég var einnig greind með vægt þunglyndi vegna álags og áfalls..

Eins og þið vitið, allavega þeir sem þekkja mig, þá er ég mjög félagslynd manneskja og finnst gaman að vera innan um fólk! Það var aldeilis breytt.. ef ég hefði fengið að ráða þá hefði ég fundið dýpstu holu á jörðinni og skriðið ofan í hana! Mig langaði alls ekki að fara út á meðal fólks.. Ég þurfti því virkilega að taka á honum stóra mínum, stíga inní óttann minn og halda áfram, þetta var frekar spes tilfinning... Ég gleymi til dæmis ekki þegar ég var að fara á tónleikana með Laugu og Óskari í gömlu höllinni. Ég var að labba í áttina að höllinni og það var svo mikið að fólki að eina leiðin sem ég nánast sá var að hlaupa bara í burtu, ég var einfaldlega ekki að meika allt þetta fólk.. og kvíðahnúturinn sem ég fékk í magann, ótrúlega ólíkt mér! Ég setti mér það markmið að fara út á meðal fólks, þó að mér þætti það viðbjóðslega erfitt, kvíðastingurinn lét mig ekki í friði og þetta var bara mjög krefjandi verkefni! Á áramótaballinu fann ég loksins mun, ég hafði gaman af því að hitta suma félaga sem ég hafði ekki séð í lengri tíma, dansaði mikið og þetta heppnaðist bara ótrúlega vel!!

Það sem mér finnst samt erfiðast í þessu er það að búa á lítilli eyju.. þar sem fólk talar! Ég er búin að vera í veikindafríí en samt á meðal fólks, á ferðinni, úti á djamminu (alveg heil 3 skipti ), í ræktinni og þess háttar. Ég hef reyndar mætt miklum skilningi hjá flestum en ekki allsstaðar.. Minn æðsti yfirmaður tilkynnti einhverjum að þetta væri hluti af mínum bata, sem sagt það að fara út á meðal fólks og það fannst mér skipta máli! Þess vegna held ég að það hefði hreinlega verið auðveldara að vera bara sett í gifs á hendinni, þá hefði enginn sagt neitt... ha ha ha Stundum held ég að maður verði að gera sér grein fyrir því að þessi “ósýnilegu” veikindi geta oft verið alveg jafn alvarleg og þessi sjáanlegu.. Ég kýs að horfa til “framtíðar” núna, ég er mikið búin að taka einn dag í einu, sem sagt að láta hverjum degi nægja sína þjáningu!

Meira meira.. (skrifað 14. janúar 2007)

Ég ætla annars að tala aðeins um Pollýönnu, vinkona mína! ha ha ha... Ég náði mér í bókina á bókasafnið um daginn og var ansi fljót með bókina. Ég er að leggja mig alla fram við að sjá út jákvæðu hliðarnar á mínum sjúkdóm og líta á björtu hliðarnar í lífinu. Út frá Pollýönnu (og reyndar lestri annarrar bókar..) þá komst ég að tvennu; Í fyrsta lagi þá get ég verið glöð yfir því að finna til. 1 af hverjum 400.000 er haldin einhvers konar sjúkdómi sem lætur viðkomandi ekki finna til. Til dæmis ef að hann myndi brenna sig á hellu, þá fyndi sá hinn sami ekki fyrir því, það hlýtur að vera slæmt... Ég fæ allavega skilaboð frá líkamanum mínum að ég finni til, reyndar nokkuð kröftug oft og tíðum ha ha ha.. en ég get verið þakklát fyrir að fá viðvörun. Í öðru lagi þá get ég verið glöð yfir að vera laus við hræðslu gagnvart krabbameinsskoðun!!! ha ha ha.. Ég sver það, önnur hver kona sem ég hitti er hrædd við að fara í þessa tilteknu skoðun. Það að manneskja skuli svo vera hrædd við að fara, gerir það að verkum að hún er stífari í stólnum og því oft kvalafullara að láta taka sýni og þess háttar. Vegna minnar gífurlegu reynslu af kvensjúkdómalæknum þá er þetta fyrir mig, eins og að drekka vatn!! Ég læt ykkur vita ef ég finn fleiri hluti til að vera glöð yfir gagnvart mínum sjúkdóm!

Og ennþá meira... (skrifað 24. febrúar 2007)

Lífið gengur svo sem ágætlega, móðurlífið kvartar með reglulegu millibili, ég er löngu hætt að botna í þessu líffæri mínu... Hugtökin legnám og sæðisbanki í Danmörku hljóma orðið betur og betur ha ha

Ég var rosa dugleg um daginn... hitti frábæran peyja og við svona hittumst og eitthvað... En eftir síðasta veikindaholl þá á ég mun erfiðara með marga hluti... Ég fann til dæmis að ég var engan vegin tilbúin í samband strax. Svo tækla ég líka álag mun verr heldur en áður.. Agalega spes eitthvað! En svona í heildina litið þá er ég ótrúlega sátt við stöðu mála eins og hún er í dag (fyrir utan ENDALAUSU krampana í vinstri eggjastokknum hehe..) Ráð læknanna eru jú oftast þau sömu; Ná mér í mann og verða ólétt!! FRÁBÆR RÁÐ! Ég veit annars ekki hvar ég væri án hitapokans minns… Á heitt stefnumót með honum með reglulegu millibili! Karlmaður hvað??

The story continues (skrifað 14 mars 2007)

Jæja nú jæja... Endaði sem sagt 8 daga inná spítala eftir “kvartbloggið” mitt um daginn. Frekar leiðinlegt.. en ég var samt bara nokkuð fljót að ná mér, þannig séð! Andlega séð þá tæklaði ég þetta verkjakast með stæl! ha ha ha... Ég átti hins vegar ekki von á því sem gerðist eftir það.. Ég var búin að vera verkjalaus í næstum, þrjá sólahringa og minns bara á leiðinni í vinnu aftur, alveg klár. Vakna á sunnudagsmorgunin alveg ómöguleg! Svitnaði og svitnaði, kalt og heitt, þvílíkt óglatt og bara allt í klessu.. Ég kalla í pabba (var heima hjá m+p eftir sjúkrahúsdæmið..) Sagði honum að það væri sko eitthvað mikið að... hleyp svo á klósettið og faðmaði skálina í góðan tíma! Leggst í rúmið og næ aðeins að halla mér, svo byrjar fjörið aftur... Ég stend í tryllingnum, vissi ekki hvort ég átti að standa eða sitja eða hvað? Þetta leiddi svo mikið út í bak, að mér fannst óeðlilegt að móðurlífið væri að verki.. Jafnframt minnti þetta mig ótrúlega mikið á verki sem ég hafði upplifað áður, jebb, nýrnaverkir!!! Ég var sem sagt lögð inn AFTUR! Mér til ánægju og yndisauka.. *hóstttt* Alveg 2 fyrir 1 á spes tilboði for yours truly!!! Ég varð svo illilega nett pirruð að mig langaði helst að.... ég veit ekki hvað!!!!! Ég meina kommon, gefa manni smá séns hérna... Ég var ekki alveg að fatta tilganginn... Anyways, þannig að ég kvarti smá meira... þá er ég núna öll útstunginn eftir nálar (klárlega óefnilegasti sprautufíkill sem um getur á jarðríki!!!) og marin eftir því.. En að öðru leyti er ég bara nokkuð góð! Vinna á fimmtudaginn og ég bíð spennt eftir að komast þangað (nema ég fái kannski hjartaáfall á miðvikudaginn ha ha.. Ja, maður spyr sig...)

Smá meiri þankar (skrifað 24. apríl 2007)

Tíminn já, það verða einmitt komin jól áður en maður veit af með þessu áframhaldi.. Ég byrja að vinna eftir nýjum vöktum núna í kringum mánaðarmótin, verð þá meira á dag- og kvöldvöktum sem á víst að vera betra fyrir mig útaf legslímuflakkinu. Þá er meiri regla á öllu saman, ekki þessir viðsnúningar á sólarhringnum og þess háttar. Samkvæmt nýju skýrslunni þá vinn ég bara 3 næturvaktir á 6 vikna fresti, þannig að það hlýtur að sleppa fyrir horn! Ég er búin að vera pínu slöpp uppá síðkastið, held samt að þetta séu bara blöðrur sem séu að angra mig... það er mjög vont, en þær springa og þá getur maður alveg haldið áfram! Þannig að ég vona að núna sé eitthvað að fara að springa, þar sem ég er hálfpartin í keng hérna á vaktinni, vantar að fara að halda áfram, nóg framundan og hef ekki beint tíma fyrir svona lagað =)

Skólinn heldur áfram, ég er komin í smá stuðningsnet hjá H.Í útaf öllu þessu veikindaveseni mínu og er bara ósköp sátt við það! Mér fannst voða erfitt fyrst að leita mér akkúrat þessarar hjálpar... ég hef alltaf átt svo gott með að læra og finnst að ég eigi sko að geta staðið mig á þeim velli!!! Maður lærir víst alltaf nýja hluti sem breyta viðhorfum manns og það hefur gerst í mínu tilfelli.... Ég skil í dag að það er óraunhæft að geta staðið sig 150% í skóla þegar maður er inná sjúkrahúsi eða rúmfastur vegna verkja. Ég er að sjá alltaf betur og betur hvað ég er kröfuhörð og virkilega dómhörð á sjálfa mig! Sem er oft í hæsta lagi óviðeigandi og óraunhæft, miðað við síðastliðnu mánuði.. Fékk svo að heyra setningu bæði í dag og í gær, frá Kristínu (heilsufríkinni minni ) og snúllunni minni henni Höllu! Þær bentu mér réttilega á að ef um vinkonu mína væri að ræða, myndi ég setja kröfurnar mínar á hana ef hún ætti í sömu málum og ég??? UHHH NEIIII!!!! Þannig að ég elska þegar ég fatta svona hluti og get þá verið sanngjarnari við sjálfa mig... Gaman þegar einhver bankar svona í öxlina á manni og bara WAKE UP!

Því miður.. það er meira (skrifað 2. maí 2007)

Ég er lasin... búin að liggja í keng síðan á sunnudaginn meira og minna. Búin að æla mjög mikið af kvölum og er eiginlega frekar mikið búin á því. En í staðinn fyrir að kvarta yfir því þá ætla ég að telja upp alla hlutina sem ég má vera þakklát fyrir á meðan ég er búin að vera veik.

María Ýr vinkona kom hérna og fyllti ísskápinn minn í gær. Jafnframt fór hún með miða og dótarí sem ég þurfti að koma af mér fyrir mig. Svo í dag þá fór hún uppá spítala að sækja lyfseðil fyrir mig og náði í lyfin í apótekið, ásamt því að skila vídeóspólunum!! Fyrir utan öll símtölin og sms-in =)
Fríða Hrönn vinkona, kom heim til mömmu og pabba á mánudaginn og sótti myndavél sem ég þurfti að koma niðrá Fréttir (ég komst sem sagt nánast ekki fram úr rúminu). Svo er hún búin að hringja 100x að athuga með mig og bjóðast til að gera hvað sem er. Ásamt því að senda hrúgu sæt sms
Ragna Kristín vinkona fór í gær og náði í vídeóspólur fyrir mig og kjaftaði í dágóðan tíma við mig um allt og ekkert! Ómetanlegt!!
Kristín baráttuhetja hringdi svo áðan og stappaði í mig stálinu, ætlar meira að segja að hringja aftur í kvöld því henni fannst ég þurfa á því að halda...
Betsý vinkona sá um að ganga frá öllum launum Ægis fyrir mig (gott að hafa þessi sambönd í bankanum..hahaha)
Krissa í vinnunni minni, fyrir endalausan skilning, hlýju og kærleik í minn garð. Hún er yndislegust!
Ásamt Margréti hjúkku, Hjalta lækni, Lilju hjúkku, Jóhönnu klippikonu fyrir greiðann, mömmu og pabba, Þórunni mömmu hans Heiðars fyrir að vera til, Gústu fyrir upplýsingarnar og ég held hreinlega að ég gæti endalaust talið áfram.

Já þannig að eins og þið sjáið þá er ég sko heldur betur búin að vinna í lífslottóinu! Ég er þreytt, mjög þreytt en ég held samt að þetta sé að ganga yfir..

Skrifin halda áfram (skrifað 17. maí 2007)

Jááámmm…. Ég endaði sem sagt inná spítalanum aftur deginum eftir síðasta blogg Mamma kom hérna og ég var bara handónýt hérna í rúminu. Var búin að kasta meira upp af kvölum og svoleiðis.. mamma slær hnefanum í borðið og segir að það gangi ekkert að ég sé bara svona ein hérna! Ég ákvað því að fara með henni heim.. Geng eitthvað smá frá hérna og rölti mér svo út í bíl. Þegar við erum á leiðinni niður Strembuna þá fæ ég þetta líka þvílíka verkjakast!! Mamma, bara nei, núna hringi ég í lækninn og ég bara nei mamma, núna förum við uppá sjúkrahús! Ég fann bara að ég GAT EKKI MEIRA! Ég er náttúrulega hágrátandi þegar ég kem uppeftir og er hent á skiptistofuna.. Ligg þar í keng og svo er stungið upp nál (haldiði að það hafi bara ekki tekist í fyrsta) Ég fæ svo einhver verkjalyf og fer að líða betur.. nema hvað, áður en ég veit af þá er allt í einu allt í uppnámi á skiptistofunni… Mér fannst ég alveg komin í Grey´s anatomy þátt þar sem verið að taka á móti einhverjum á gjörgæslu! (þetta er svona fyndið eftir á að hyggja.. mömmu fannst þetta EKKI fyndið Málið var að þegar ég kem inn þá er púlsinn hjá mér alveg í 120.. svo fer súrefnismettunin að falla hjá mér og þegar allt varð brjálað á stofunni þá var mettunin komin niður í 53… Þannig að það var skellt súrefni á mína og allt, hef ekki lent í svona áður. Mér leið samt ekkert illa, eða átti erfitt með andadrátt… Mömmu stóð samt alls ekki á sama., henni fannst hún allt í einu sjá mig bara vera að fjara út á bekknum.. Óhuggulegt maður! Aumingja mamma!!

Ég var sem sagt lögð inn á fimmtudegi.. Bað hjúkkurnar um að hætta að sprauta þessu eitri í æðarnar á mér á sunnudegi (tók reyndar inn pillur í staðinn.. en samt) og komst heim á þriðjudegi! Það er samt langt síðan ég man eftir að hafa orðið svona mikið lasin… fyrsta daginn á sjúkrahúsinu þá kom kona með mér inná baðherbergið á meðan ég var í sturtu. Ég var svo máttfarin og ómöguleg eitthvað.. Mér finnst ég orðið þurfa að kyngja meira og meira stolti eftir því sem líður lengra… En það er sko ekki hægt að kvarta yfir þessu yndislega starfsfólki sem starfar þarna!! Guð minn góður, þær eru svo góðar og yndislegar við mig!!!! ;*

Ég er samt búin að vera ansi slöpp.. Ég er rosalega mikið að vanda mig í dag.. Ég er að minnka enn meira við mig (búin að segja af mér sem formaður íþróttafélagsins Ægis fannst það mjög leiðinlegt því við vorum búnar að leggja svo miklu vinnu í hlutina þar). Ég get samt labbað stolt í burtu frá því verkefni, ég stóð mig mjög vel á þeim vettvangi þótt ég segi sjálf frá!

Mín skoðun á hlutunum...
Aðalvalmynd Dagbók Gestabók Myndasöfn Vefstjórn Sagan mín - framhald Sagan mín - um legslímuflakk Um mig Litlu krúttin Adam Breki Kristbjörg Unnur Karl Jóhann Rúnar Gauti Ester Aðalheiður Kristín Gabríel Snær Guðbjörg Sól Steinunn Marsilía og Anna Hrefna Eva Lilja Breki Alda Kristín Aðrir bloggarar Sólborg Erna Björk Andrea frænkz Ragna Kristín skvísa Einar fallegi Lauga Lára Dögg Bjarný skvísa Manga Bjarna Einar Hlöðver og Rakel Jóhanna Ýr Ásta Salný frænkz Thelma Björk frænkz Heiðrún Lára Lísibet Halla Ásta Björk Kristín OFURHETJA Sid skvísa Ýmislegt Spámaður Íslensk heimasíða um legslímuflakk Bankinn minn :) Kennó MySpace síðan mín :) Íþróttafélagið Ægir Háskóli Íslands Facebook Pistlarnir mínir Mikilvægi þess að brosa Von Þakklæti Hamingjan Markmið og draumar Fyrirgefningin Kærleikurinn Að hjálpa öðrum Aðeins meira um markmið Dagurinn í dag Vináttan Hrós Að segja eitthvað jákvætt um fólk Að gera sitt besta Mikilvægi sjálftrausts Máttur hins glaða gjafara Mistök eða reynsla? Heilbrigð sál í hraustum líkama Hugsaðu jákvætt, það er léttara	13.2.2008 05:14:37 / popzy Sagan mín - um legslímuflakk Jæja, ætla að setja niður nokkur orð út frá ákveðinni lífsreynslu sem ég hef staðið í síðastliðin 12 ár... Þetta fjallar um mínar kvenlegu hliðar þannig að ef þið eruð eitthvað viðkvæm sem eruð að lesa hérna, þá skuluð þið sleppa því að lesa þetta!! Það er von mín að sagan mín eigi eftir að hjálpa einhverjum þarna úti.. kannski víkkar hún sjóndeildarhring einhverra og fær ykkur til að hugsa um ákveðna hluti áður en þið dæmið Það var í rauninni markmið mitt með þessari bloggsíðu að setja þessa reynslu mína niður og reyna að skrifa mig frá henni... Þetta byrjaði allt saman þegar ég var þrettán ára og byrjaði á blæðingum. Strax í fyrstu skiptin þá varð ég hrikalega slöpp er kom að þessum tíma mánaðarins... Ég var iðulega send heim úr skólanum því ég lá hálf grá/græn fram á borðið. Eitt skiptið var ég send til skólahjúkkunnar og sendi hún mig áfram til læknis því henni fannst ástæða til að ég færi á pilluna til að minnka verkina sem fylgdu blæðingunum. Ég gleymi seint heimsókninni til læknisins, ég var náttúrulega bara 13 ára... Hann horfir á mig og er að skoða beiðnina frá skólahjúkkunni, segir svo; Jæja Kristín, það stendur hérna að þú þurfir að fara á pilluna (sem sagt getnaðarvarnarpilluna) - ertu nokkuð byrjuð að gera Do do??? Mér fannst hann bara fáranlegur!!! Ég byrjaði á pillunni og verkirnir skánuðu eitthvað lítið.. ég var látin taka þrjú pilluspjöld í röð til að hvíla mig, varð aftur veik.. Prufaði nýja pillu - ekkert gekk! Þegar ég var 15. ára lagðist ég í rúmið í viku, gat ekki staðið í fæturnar af verkjum og ældi af kvölum.. Þetta var virkilega farið að hafa áhrif á líf mitt og það var ekki beint góð líðan sem fylgdi öllum verkjunum. Þegar ég var svo að verða 17. ára þá fer ég í mína fyrstu heimsókn til kvensjúkdómalæknis. Hann vissi svo sem lítið hvað gæti verið að gerast en hann heldur áfram að prufa nýjar pillur á mér (getnaðarvarnarpillur)... Á einhverjum 5 árum þá prufa ég 7 tegundir af pillunni!!! Og guð minn góður, hormónaflæðið náði hámarki með reglulegu millibili!! Eitt skiptið var ég að horfa á Kodak auglýsingu... Þarna auglýsingin þar sem strákarnir tveir eru að flytja með mömmu sinni.. hún fer út í búð að versla í matinn og þegar hún kemur heim þá eru peyjarnir búnir að fylla ísskápinn af myndum af þeim - their new home!! Við vorum að tala um EKKASOGINN!!! Ég grét þvílíkt!!! ha ha ha... Já öldudalir í tilfinningalífinu. Þá verandi kærasti minn átti í rauninni heiðursorðu skilið fyrir að þola mig á þessum tíma!!!! Hann og pabbi minn töluðu meira að segja um á tímabili að útbúa dúðað herbergi fyrir mig... Það síðasta sem ég skrifaði um voru öldudalirnir mínir - mikið um tilfinningalegt ójafnvægi... En ég hafði þetta nú samt alveg af! Vorkenni oft mest fólkinu sem þurfti að vera í kringum mig á þessum tíma... Já, ég er sem sagt 17 ára og þá fer ástandið að versna heldur meira. Ég man eftir einu skipti þar sem ég lá í heila viku í rúminu og gat varla hreyft mig.. á þriðja degi eða eitthvað, þá komst ég fram úr rúminu en gat ekki fyrir mitt litla líf staðið upprétt. Var bara í vinkil ef ég þurfti að fara á klósettið og þess háttar. Það var margt svona sem var frekar leiðinlegt. Ég er frekar mikið samviskusöm manneskja og fór það alveg með mig að geta ekki mætt í vinnu!! Þarna fer læknirinn minn að láta mig taka inn 3 pilluspjöld í röð og jafnvel bara að taka inn eins margar pillur þangað til ég myndi byrja á blæðingum... Það gekk ágætlega fyrst en verkirnir voru frekar óútreiknanlegir og héldu áfram að herja á mig þegar ég átti síst von á því! Í janúar 2002 þá gefst læknirinn minn upp og speglar mig.. Þá kemur í ljós að ég er með sjúkdóm sem heitir legslímuflakk (stundum kallaður legslímuvilla - slímhimnuflakk). Ég reyni voða mikið að sjá skemmtilegu hliðarnar á aðstæðunum í kringum mig og hlæ stundum enn þann dag í dag af mér þennan dag. Ég vaknaði frekar rugluð eftir svæfinguna og var til dæmis að reyna að hringja í kærastann minn... 1. tilraun; Það er enginn notandi með þetta símanúmer. 2. tilraun; Þetta númer er ekki tengt. 3. tilraun; Hringdi í mömmu og sagði henni að ég bara gæti ekki valið réttu tölurnar til að hringja í kærastann!!! Hún spyr mig hvort eitthvað hafi komið út úr aðgerðinni og ég segi; Já það kom út úr því, ég bara man ekki hvað það heitir...??? Mín alveg út úr kortinu!!! ha ha ha Kærastinn mætir svo að sækja mig og finnst ég frekar skrítin.... ég var nýkomin úr speglun á kviðarholinu og sat alla leiðina heim í bílnum, kvartandi um hvað mér væri illt í öxlunum!! What?? þannig er mál með vexti að maður er blásinn upp þegar maður fer í svona aðgerð og þá situr oft svo mikið loft eftir í öxlunum.... frekar óþægilegt.... Þarna er komin upp sú staða að það besta sem gæti komið fyrir mig er að eignast börn.. ég og kærastinn svona byrjum á umræðum um þau mál en stuttu eftir aðgerðina flosnar upp úr þessu hjá okkur.. og því barnið komið út af pallborðinu. Ég næ smá jafnvægi eftir aðgerðina... og fæ smá frið, þvílík himnasæla! Í ágúst eru verkirnir farnir að herja á mig aftur, ég byrja að taka mörg pilluspjöld í röð inn aftur en það dugir skammt. Það byrja að myndast blöðrur á eggjastokkunum hjá mér sem springa og það er sko alveg hrikalega sársaukafullt... Í mars 2003 enda ég aftur á skurðarborðinu. Legslímuflakk út um allt... Bakvið legið, hjá hægri eggjastokknum, á þvagblöðrunni og svo framvegis... Á þessum tíma er ég á 2. ári í fjarnámi í Þroskaþjálfanum og mikið lasin í innilotunum og þess háttar. Ég náði nú samt öllum prófum þessa önnina, en þetta var samt farið að hafa frekar mikil áhrif á líf mitt. Ég var einhvern veginn ekki með nógu góða heilsu til að taka fullan þátt í því.. sem sagt lífinu. Ég var samt fjarri því að gefast upp!!!! Þið sem þekkið mig, vitið líka að ég get nú verið þrjóskari en andsk...... Ég tók því þá ákvörðun að halda bara áfram að brosa framan í heiminn!!! ) Jæja smá meira... Eftir aðgerðina í mars 2003 þá fékk ég smá pásu aftur frá verkjunum en hún stóð ekki mjög lengi. Um sumarið varð ég smá lasin en þetta hafðist nú samt alveg.. Ég náði allavega að vinna þokkalega mikið þetta sumarið! Um haustið og veturinn þá kemur til Vestmannaeyja kona sem er að klára kvensjúkdómalækninn. Hún var mjög umdeild hérna en þessi kona hjálpaði mér afskaplega mikið!!! Hún var svo fús til að prufa nýjar leiðir... Reyndar eftir fyrstu heimsóknina mína til hennar þá hljóp ég grátandi út af sjúkrahúsinu... en eftir það þá náðum við mjög vel saman! Í fyrstu heimsókninni þá kom hún með ákveðnar staðreyndir en gerði það á ansi kaldan hátt. Ég fékk að vita það að líkurnar á að ég gæti eignast barn væru nú ekki svo góðar, að ég þyrfti hjálp lækna til að eignast börn og svo ef að sjúkdómurinn minn myndi þróast þá yrði ég að öllum líkindum ófrjó.. Pínu erfitt að takast á við þetta, þar sem ég var bara 22 ára.. Næstu mánuði prufaði ég ýmislegt! (Ég reyndar veit í dag að þetta er nú ekki málið með allar konur sem þjást af sjúkdómnum, svo ég er ansi bjartsýn með þetta). Ný pilla kom á markaðinn og ég prófaði hana, ég náði að taka inn 4 spjöld án þess að byrja á blæðingum og það var svo sem ágætt.. en þegar það byrjaði að blæða í gegnum hana þá var hormónaskammturinn aukin.. Ég var látin taka inn aðra pillu með og þar að auki einhver hormón með einhverri blóðstorknun. Ég hélt oft að sveiflurnar hefðu verið slæmar en þetta var nú toppurinn! Eitt kvöldið sat ég við matarborðið og fékk einhvern frekar sorglegan tölvupóst... við erum að tala um ekkasoginn!!! ég bara grét og grét... Stuttu seinna var ég svo komin á háa C-ið að argast í mömmu og að lokum farin að snökta aftur yfir því að hafa argast í mömmu. Ég var sem sagt eins og gangandi tímasprengja... Eftir þetta prufuðum við nefsprey. Það virkaði ágætlega í þó nokkurn tíma. Ég mátti vera á því í hálft ár en ekki lengur þar sem það hefur áhrif á beinþéttnina í líkamanum. Þetta sprey lét mig fara á breytingaraldurinn (svona eins og gellurnar yfir fimmtugt!) Þegar nefspreys kúrinn var að klárast þá var ég orðin ansi lasin... Þá var reynt að setja upp hormónalykkjuna hjá mér. Lykkjan er venjulegast ekki sett upp hjá konum sem hafa ekki eignast börn en við vorum að reyna allt sem við gátum! Eftir 8 daga þá var ég orðin svo lasin að ég gat ekki einu sinni borðað almennilega... þarna var líkaminn minn að hafna lykkjunni. Sumarið 2004 var ég orðin rosalega lasin og við að verða búin með öll ráðin í bókinni.. Þarna tekur Óli, kvensjúkdómalæknirinn minn í Reykjavík til sinna ráða og ákveður að setja mig á lyf sem heitir Zoladex og er í sprautuformi. Þetta lyf hefur verið notað við krabbameini í blöðruhálskirtli hjá karlmönnum og er hálfgerð gelding. Fullt af hormónum!!! Þetta setti mig sem sagt á breytingaraldurinn aftur! Í annað skiptið á ævinni minni sem sagt ha ha ha Ég var í þvílíkum hita- og svitakófum og svaf nánast ekkert í viku á meðan ég var að venjast lyfinu. Þarna kom samt eitt besta tímabilið mitt í langan tíma! Ég byrjaði á sprautunum í ágúst og var á þeim fram í janúar 2005 og varð held ég 2x smá lasin á þessu tímabili. Með þessum sprautum þurfti ég að taka inn pillur við aukaverkunum breytingaraldursins, þegar ég kem heim með þær úr apótekinu þá sé ég nákvæmlega eins spjald á örbylgjuofninum!!! Ég og mamma sem sagt á sömu lyfjunum við breytingaraldrinum.... ha ha ha ha Í janúar fæ ég síðustu sprautuna og fer beint á pilluna eftir það. Ég fór til Ítalíu á þessum tíma og naut lífsins í botn!!! Róm, Flórens og Pisa, ásamt næturstoppi í Mílanó.. (sá reyndar ekkert af Mílanó því kærastinn var veikur) en þetta var samt ein af mínum skemmtilegustu borgarferðum! Var heldur ekkert lasin. Ég er á pillunni fram í apríl og farin að verða svolítið lasin aftur.. Fyrstu blæðingarnar koma aftur eftir einhverja sjö mánuði og ég verð þvílíkt lasin! Í lok apríl förum við starfsfólkið í Lönguhlíðinni á Skálatúnsheimilinu út til London! Við fljúgum út á miðvikudegi og á laugardeginum byrja ég að fá verki... Ég hafði klúðrað eitthvað verkjalyfjunum mínum og labba því inní næsta apótek og spyr afgreiðslumanninn: Do you have something with Kodein in???? Ég held að ég muni aldrei gleyma svipnum á manninum!! ) Hann hefur pottþétt haldið að ég væri hardcore dópgella ha ha ha.. Allur maí mánuður var frekar erfiður, en ég sá það líka þarna hvað álag og streita geta haft slæm áhrif á sjúkdóminn. Þarna var ég á kafi í lokaverkefnum, að ljúka verknáminu mínu og að vinna með skólanum. Ég hafði reyndar náð að klára B.A ritgerðina áður en út var farið til London.. Í byrjun júní, fæ ég hrikalegt verkjakast. Ég var 24 ára og lá hágrátandi uppí rúmi hjá mömmu og pabba, eins og lítil stelpa... frekar súrt. Ég gefst upp á endanum og hringi í lækninn minn. Ég og læknirinn minn erum komin á þann stað í okkar samskiptum að ég er með gemsann hjá honum og heimasímann. Þannig að upp úr kvöldmat hringi ég í hann og hann segir mér að hoppa uppí næstu vél frá Eyjum, því hann ætli að skera mig upp næsta morgun. Ég hafði einhverjar 20 mínútur þangað til að vélin færi í loftið, þannig að hraðin skipti frekar miklu máli... Ég held í alvörunni að ég hafi ALDREI pakkað jafn óskynsamlega niður!! þegar ég kom heim til Heiðars vinar míns, þá var ég með 3 brjóstahaldara, 5 pör af sokkum, engar nærbuxur og eitthvað álíka sniðugt ha ha ha.... Svolítið að flýta sér! Note to self; FLÝTTU ÞÉR HÆGT! =) Mér er troðið fram fyrir alla á aðgerðarlistanum og rúllað inn. Þarna hugsaði ég með mér, jæja, allt er þegar þrennt er! Ég flaug svo heim sama dag og aðgerðin var gerð, vildi bara komast heim til mín... Þegar ég kom heim, þá voru 8 dagar í útskriftina mína! Deginum áður en ég fór uppá land til að útskrifast með B.A gráðu í þroskaþjálfafræðum, þá voru saumarnir teknir.. Ég náði samt sem betur fer að eiga YNDISLEGAN útskriftardag! ) Hvíldi mig með hitapokann áður en við fórum út að borða og svo aðeins aftur um kvöldið áður en ég kíkti aðeins í partý á Hressó þar sem Heiðar var að spila. Hef reyndar aldrei dansað jafn lítið og var farin heim fyrir kl. 2 ha ha.. En samt sem áður yndislegur dagur í alla staði. Eftir aðgerðina var ég sett á pilluna, en fæ svo undanþágu til að fara aftur á Zoladex sprauturnar... Breytingaraldur, here I come, í þriðja skiptið!!! Þetta voru samt bestu tímarnir mínir! Þ.e.a.s þegar ég var á sprautunum.. Ég fór á einhverjar einar blæðingar áður en ég byrja á sprautunum. Þarna kom nokkuð gott tímabil... ég fékk væga verki einstaka sinnum en það var svo sem ekkert til að tala um. Í lok janúar fæ ég frekar slæma verki. Þarna tek ég ákvörðun um að fara nýjar leiðir... ég fer á svo kallaða kærleiksdaga. Læt heila mig, fer í höfuðbeina- og spjaldhryggsjöfnun, til læknamiðils, næringarráðgjafa og ég veit ekki hvað og hvað. Þarna var ég komin í það mikla uppgjöf að ég var tilbúin að prófa ALLT!!! Ég hefði í alvörunni drukkið hland eða eitthvað álíka vitlaust, ef frænka, móðursystur, afa míns hefði sagt að það myndi jafnvel hjálpa.. hi hi Mér leið mjög vel eftir helgina en þetta skilaði því miður engum varanlegum árangri.. 12. apríl 2006, var ég komin undir hnífinn aftur. Á þessum tíma var ég búin að vera með mikla verki hjá vinstri eggjastokknum... Þegar aðgerðin var búin þá tilkynnti Óli mér að afbrigðilega slímhúðin hefði nánast bara legið vinstra megin og þar hafi verið fullt af henni Stundum efaðist ég nefnilega um sjálfa mig... samkvæmt öllu þá hefði ég átt að vera verkjalaus. Ég var á það mikið bælandi meðferð að sjúkdómurinn átti ekki að geta herjað á mig. Ég var alvarlega farin að halda að ég væri nú bara orðin eitthvað rugluð... en svo kom í ljós að þannig var það ekki. Ég hafði haft hárrétt fyrir mér... Mér leið reyndar nokkuð vel eftir þessa aðgerð, var fljót að jafna mig. Þarna hugsaði ég með mér; Allt er þegar þrennt er og fullreynt í fjórða! ) Bjartsýnin aldrei langt í burtu hjá mér.. Ég hélt áfram á sprautunum eftir aðgerðina, þótt að ég væri búin að vera ansi lengi á þeim og komin út fyrir mörkin... en þar sem að það hafði reynst vel að fara í aðgerð og beint á sprautu þá ákváðum við að prófa það. Ég var því á sprautum í 3 mánuði eftir aðgerðina. Sem sagt, ég held áfram á sprautunum eftir aðgerðina en tekst samt að verða þvílíkt lasin viku áður en ég fer út! Mamma brunar með mig niðrá spítala og ég sprautuð niður með sterkum verkjalyfjum Ekki beint spennandi svona rétt áður en maður er á leiðinni í frí... ég var aðeins að reyna að fresta sprautunni þannig að ég yrði góð úti! Ekki beint að gera sig.. Jæja, ég fékk síðustu Zoladex sprautuna deginum áður en ég flaug til Tenerife.. þannig að ferðin var nánast til fyrirmyndar verkjalega séð! Þetta var samt æðislegur tími. Eins og ég skrifaði um hér á síðunni... Ég gerði mest af því að slappa af og það hafði mjög góð áhrif!! Eftir síðustu sprautuna þá hálfpartin væli ég út úr lækninum mínum að fá að verða bara náttúruleg aftur.. Enga hormóna fyrir mig takk! Líkaminn var í svo miklu hormónalegu ójafnvægi að það var ekki nokkru lagi líkt! Hann samþykkir að prufa það... Sprautan heldur samt áfram að virka og ég byrja ekki á blæðingum fyrr en í lok september... Þá var ég búin að vera stopp í 13 mánuði!! Ég skil ekki alveg hvers vegna ég á ekki kærasta??? Er það ekki draumur hvers karlmanns að konan sé ekkert á túr... ha ha ha Anyways, ég slepp ágætlega út úr fyrsta skiptinu.. varð ekki veik nema einn dag (notabene. Það er HÁTÍÐ á mínum mælikvarða ha ha ha ). Á föstudeginum eftir að ég klára þá byrja ég hins vegar að verða lasin! What?? Ég var ekki alveg að skilja þetta... ég byrja að bryðja verkjalyf, ætla sko ekkert að láta þetta stoppa mig neitt! Ég mæti því í vinnu í 2 vikur og alltaf með verki eða einhvers konar óþægindi. Varð lasin einn dag á þessum tíma, þá bara komst ég ekki í vinnu því ég var alveg í keng! Sunnudagskvöldið 22. október uppúr miðnætti þá kem ég hágrátandi heim til mömmu og pabba.. Með hitapokann í annarri og verkjalyfin í hinni, gjörsamlega búin á því!! Pabbi greyið staulast fram úr, fer á sófann með einhver teppi og sefur þar um nóttina! Ég verð að minnast á það hérna hvað mamma og pabbi eru líka ótrúlegustu foreldrar í heimi þegar kemur að þessum hliðum mínum... ég veit ekki hvar ég væri án þeirra! Pæliði líka í því hvað það hlýtur að vera ömurlegt að horfa uppá "barnið" sitt að drepast úr kvölum og geta ekkert gert!! Hlýtur að vera ömurleg tilfinning... Pabbi sagði meira að segja um daginn þegar það var hringt frá félagi langveikra barna að ég ætti nánast heima í þeim hópi. Allavega, smá útúrdúr... Á mánudeginum hitti ég eina hérna frá Eyjum sem er með þennan sjúkdóm líka. Við áttum mjög gott spjall, það er svo ómetanlegt að tala við einhvern sem veit NÁKVÆMLEGA hvað maður er að ganga í gegnum.. Ég var með frekar mikil óþægindi heima hjá henni og svo byrja kvalirnar fljótlega eftir að ég er komin heim frá henni.. Þarna var ég búin að fá NÓG! Ég hringdi uppá sjúkrahús og bað um að fá að tala við heimilislækninn minn.. Ég brotnaði gjörsamlega niður þegar ég var að segja honum frá öllu saman og hann biður mig um að koma bara niðrá spítala. Þar er ég sprautuð niður, nál skellt uppí æð og ég lögð inn.. þetta var í fyrsta skipti sem ég var lögð inn á sjúkrahús útaf þessu. Næstu dagar voru í hálfgerðri móðu, mér var haldið niðri á morfínsprautum í æð - ömurlegt! Á fimmtudeginum finnst mér ég nú samt aðeins að hressast og á föstudeginum heimta ég að ég sé Sónuð til að útiloka blöðrur og vökva í kviðarholi.. Fæ smá verkjakast seinnipartinn en þar sem ég var komin á verkjalyf í töfluformi þá fannst mér ég nú alveg geta tekið svoleiðis inn heima hjá mér Mamma náttúrulega þvertekur fyrir það að ég fari heim til mín og pabba greyinu hent í gestaherbergið þannig að litla prinsessan geti sofið í góðu rúmi Ég er svo bara nokkuð hress þegar ég vakna á laugardeginum og heimta að fara uppá sjúkrahús og láta útskrifa mig! Mamma svona maldar í móinn og segir að við skulum bíða aðeins... Ég fer svo í bað og svona og þá byrjar fjörið aftur.. Pabbi keyrir með mig uppá sjúkrahús á þvílíkum hraða! Ég hágrátandi, byrjuð að kúgast af kvölum þegar ég er komin upp eftir og æli næstum á ganginn á deildinni þegar ég er komin upp.. Er alveg í keng og skellt í næsta hjólastól og rúllað inná stofuna mína... sprautuð niður enn eina ferðina, þetta var eitt harkalegasta verkjakast sem ég hef fengið á ævi minni! Ég fæ annað kast á sunnudeginum og enn eitt á mánudeginum. Á mánudeginum þá voru verkjalyfin ekkert að virka á mig, ég var sprautuð niður og þá byrjaði ég að æla... hraðaði mér inná klósett og lá þar á gólfinu þegar konan úr býtibúrinu kemur inn. Hún kallar á hjúkkuna og á endanum þurfti 2 sjúkraliða og hjúkkuna til að koma mér inní rúm.. þetta var þvílíkt ástand!!! Þarna endaði með því að hjúkkan sem var á vaktinni stappaði niður fótunum við lækninn og sagði að þetta gengi ekki lengur! Hann YRÐI að fara að gera eitthvað, þetta væri greinilega ekkert að taka enda hjá mér! Ég hringi hágrátandi í Óla lækni; Viltu segja þeim að gera eitthvað, ég get ekki meir..!!!! Ég er því send suður morgunin eftir og beint á kvennadeild Landspítalans.. þar er ég skoðuð vel og vandlega og það fyrsta sem læknirinn sér er vökvi í kviðarholinu og blaðra á hægri eggjastokknum (spurning hvort að sónartækið í eyjum hafi verið bilað?? eða þá að kunnáttan hafi bara ekki verið meiri.. hummm maður spyr sig). Það er ákveðinn uppskurður deginum eftir, sem reyndar frestaðist svo vegna bráðakeisara og öðru því um líku...frekar pirrandi að bíða allan daginn fastandi ha ha ha. Ég fékk samt ýmislegt út úr þessari ferð minni á kvennadeildina, því ég kynntist tveimur stelpum sem eru með sama sjúkdóm og ég, ásamt því að ég endaði sem verkefni hjá henni Dísu hjúkrunarfræðinema Alltaf gott að geta frætt fólk! Fimmtudaginn 2. nóvember er mér svo rúllað upp á skurðstofu í fimmta sinn á minni stuttu ævi! Aðgerðin gekk ágætlega, blaðran var fjarlægð ásamt því að fullt af flakki var brennt í burtu... Ég var mjög fegin að blaðran var ekki eins stór og leit út fyrir að vera, því ég hafði þurft að skrifa undir samþykki þess efnis að það mætti taka eggjastokkinn eða hluta af honum ef þess þyrfti.. en ég vaknaði með báða mína! Ég flaug heim til eyja daginn eftir og er búin að vera ansi slöpp eftir aðgerðina.... Þolinmæði þrautir vinnur allar! Mér fannst samt andlega hliðin koma verst út úr þessu öllu saman... í þetta skiptið og er ég markvisst að vinna í því að koma mér á réttan kjöl! Jafnframt er einbeitingin búin að vera algjörlega út úr kú hjá mér!!! 5 mínútur eru hámark, algjört hámark! sem er ekki beint að gera sig þegar maður er í fjarnámi í masternum í Náms- og starfsráðgjöf!! Eins og ég skrifaði í síðustu færslunni úr sögunni minni þá hafa veikindi mín aldrei haft jafn mikil áhrif á andlegu hliðina hjá mér (mér finnst bara erfitt að segja frá þessu). Í desember var ég send í veikindaleyfi í vinnunni.. ég var einfaldlega ekki að höndla aðstæðurnar!! Ég grátbað yfirmann minn um að leyfa mér að vinna yfir jólin því ég vildi ekki að vaktirnar mínar myndu bitna á einhverjum öðrum! En hún náði að redda inn aukamanneskju, þannig að þetta hafðist Þennan sama dag þá hringdi ég uppá sjúkrahús og bað um að fá að tala við lækni.. Ég hef aldrei upplifað taugaáfall, en mér leið orðið þannig að ef einhver myndi pota eitthvað misjafnt í mig þá myndi ég brotna saman! Ég sat svo hjá lækninum og tárin láku bara niður, ég sagði honum að hann yrði að gera eitthvað, því mér hefði aldrei liðið svona illa, hvað þá í svona langan tíma... Ég var sett á svefnlyf í 10 daga (var búin að eiga í miklum erfiðleikum með svefn eftir aðgerðina) og hjálpuðu þau ansi mikið, ég var allavega að ná að hvílast samfleytt í sex tíma... Ég var einnig greind með vægt þunglyndi vegna álags og áfalls.. Eins og þið vitið, allavega þeir sem þekkja mig, þá er ég mjög félagslynd manneskja og finnst gaman að vera innan um fólk! Það var aldeilis breytt.. ef ég hefði fengið að ráða þá hefði ég fundið dýpstu holu á jörðinni og skriðið ofan í hana! Mig langaði alls ekki að fara út á meðal fólks.. Ég þurfti því virkilega að taka á honum stóra mínum, stíga inní óttann minn og halda áfram, þetta var frekar spes tilfinning... Ég gleymi til dæmis ekki þegar ég var að fara á tónleikana með Laugu og Óskari í gömlu höllinni. Ég var að labba í áttina að höllinni og það var svo mikið að fólki að eina leiðin sem ég nánast sá var að hlaupa bara í burtu, ég var einfaldlega ekki að meika allt þetta fólk.. og kvíðahnúturinn sem ég fékk í magann, ótrúlega ólíkt mér! Ég setti mér það markmið að fara út á meðal fólks, þó að mér þætti það viðbjóðslega erfitt, kvíðastingurinn lét mig ekki í friði og þetta var bara mjög krefjandi verkefni! Á áramótaballinu fann ég loksins mun, ég hafði gaman af því að hitta suma félaga sem ég hafði ekki séð í lengri tíma, dansaði mikið og þetta heppnaðist bara ótrúlega vel!! Það sem mér finnst samt erfiðast í þessu er það að búa á lítilli eyju.. þar sem fólk talar! Ég er búin að vera í veikindafríí en samt á meðal fólks, á ferðinni, úti á djamminu (alveg heil 3 skipti ), í ræktinni og þess háttar. Ég hef reyndar mætt miklum skilningi hjá flestum en ekki allsstaðar.. Minn æðsti yfirmaður tilkynnti einhverjum að þetta væri hluti af mínum bata, sem sagt það að fara út á meðal fólks og það fannst mér skipta máli! Þess vegna held ég að það hefði hreinlega verið auðveldara að vera bara sett í gifs á hendinni, þá hefði enginn sagt neitt... ha ha ha Stundum held ég að maður verði að gera sér grein fyrir því að þessi “ósýnilegu” veikindi geta oft verið alveg jafn alvarleg og þessi sjáanlegu.. Ég kýs að horfa til “framtíðar” núna, ég er mikið búin að taka einn dag í einu, sem sagt að láta hverjum degi nægja sína þjáningu! Meira meira.. (skrifað 14. janúar 2007) Ég ætla annars að tala aðeins um Pollýönnu, vinkona mína! ha ha ha... Ég náði mér í bókina á bókasafnið um daginn og var ansi fljót með bókina. Ég er að leggja mig alla fram við að sjá út jákvæðu hliðarnar á mínum sjúkdóm og líta á björtu hliðarnar í lífinu. Út frá Pollýönnu (og reyndar lestri annarrar bókar..) þá komst ég að tvennu; Í fyrsta lagi þá get ég verið glöð yfir því að finna til. 1 af hverjum 400.000 er haldin einhvers konar sjúkdómi sem lætur viðkomandi ekki finna til. Til dæmis ef að hann myndi brenna sig á hellu, þá fyndi sá hinn sami ekki fyrir því, það hlýtur að vera slæmt... Ég fæ allavega skilaboð frá líkamanum mínum að ég finni til, reyndar nokkuð kröftug oft og tíðum ha ha ha.. en ég get verið þakklát fyrir að fá viðvörun. Í öðru lagi þá get ég verið glöð yfir að vera laus við hræðslu gagnvart krabbameinsskoðun!!! ha ha ha.. Ég sver það, önnur hver kona sem ég hitti er hrædd við að fara í þessa tilteknu skoðun. Það að manneskja skuli svo vera hrædd við að fara, gerir það að verkum að hún er stífari í stólnum og því oft kvalafullara að láta taka sýni og þess háttar. Vegna minnar gífurlegu reynslu af kvensjúkdómalæknum þá er þetta fyrir mig, eins og að drekka vatn!! Ég læt ykkur vita ef ég finn fleiri hluti til að vera glöð yfir gagnvart mínum sjúkdóm! Og ennþá meira... (skrifað 24. febrúar 2007) Lífið gengur svo sem ágætlega, móðurlífið kvartar með reglulegu millibili, ég er löngu hætt að botna í þessu líffæri mínu... Hugtökin legnám og sæðisbanki í Danmörku hljóma orðið betur og betur ha ha Ég var rosa dugleg um daginn... hitti frábæran peyja og við svona hittumst og eitthvað... En eftir síðasta veikindaholl þá á ég mun erfiðara með marga hluti... Ég fann til dæmis að ég var engan vegin tilbúin í samband strax. Svo tækla ég líka álag mun verr heldur en áður.. Agalega spes eitthvað! En svona í heildina litið þá er ég ótrúlega sátt við stöðu mála eins og hún er í dag (fyrir utan ENDALAUSU krampana í vinstri eggjastokknum hehe..) Ráð læknanna eru jú oftast þau sömu; Ná mér í mann og verða ólétt!! FRÁBÆR RÁÐ! Ég veit annars ekki hvar ég væri án hitapokans minns… Á heitt stefnumót með honum með reglulegu millibili! Karlmaður hvað?? The story continues (skrifað 14 mars 2007) Jæja nú jæja... Endaði sem sagt 8 daga inná spítala eftir “kvartbloggið” mitt um daginn. Frekar leiðinlegt.. en ég var samt bara nokkuð fljót að ná mér, þannig séð! Andlega séð þá tæklaði ég þetta verkjakast með stæl! ha ha ha... Ég átti hins vegar ekki von á því sem gerðist eftir það.. Ég var búin að vera verkjalaus í næstum, þrjá sólahringa og minns bara á leiðinni í vinnu aftur, alveg klár. Vakna á sunnudagsmorgunin alveg ómöguleg! Svitnaði og svitnaði, kalt og heitt, þvílíkt óglatt og bara allt í klessu.. Ég kalla í pabba (var heima hjá m+p eftir sjúkrahúsdæmið..) Sagði honum að það væri sko eitthvað mikið að... hleyp svo á klósettið og faðmaði skálina í góðan tíma! Leggst í rúmið og næ aðeins að halla mér, svo byrjar fjörið aftur... Ég stend í tryllingnum, vissi ekki hvort ég átti að standa eða sitja eða hvað? Þetta leiddi svo mikið út í bak, að mér fannst óeðlilegt að móðurlífið væri að verki.. Jafnframt minnti þetta mig ótrúlega mikið á verki sem ég hafði upplifað áður, jebb, nýrnaverkir!!! Ég var sem sagt lögð inn AFTUR! Mér til ánægju og yndisauka.. hóstttt Alveg 2 fyrir 1 á spes tilboði for yours truly!!! Ég varð svo illilega nett pirruð að mig langaði helst að.... ég veit ekki hvað!!!!! Ég meina kommon, gefa manni smá séns hérna... Ég var ekki alveg að fatta tilganginn... Anyways, þannig að ég kvarti smá meira... þá er ég núna öll útstunginn eftir nálar (klárlega óefnilegasti sprautufíkill sem um getur á jarðríki!!!) og marin eftir því.. En að öðru leyti er ég bara nokkuð góð! Vinna á fimmtudaginn og ég bíð spennt eftir að komast þangað (nema ég fái kannski hjartaáfall á miðvikudaginn ha ha.. Ja, maður spyr sig...) Smá meiri þankar (skrifað 24. apríl 2007) Tíminn já, það verða einmitt komin jól áður en maður veit af með þessu áframhaldi.. Ég byrja að vinna eftir nýjum vöktum núna í kringum mánaðarmótin, verð þá meira á dag- og kvöldvöktum sem á víst að vera betra fyrir mig útaf legslímuflakkinu. Þá er meiri regla á öllu saman, ekki þessir viðsnúningar á sólarhringnum og þess háttar. Samkvæmt nýju skýrslunni þá vinn ég bara 3 næturvaktir á 6 vikna fresti, þannig að það hlýtur að sleppa fyrir horn! Ég er búin að vera pínu slöpp uppá síðkastið, held samt að þetta séu bara blöðrur sem séu að angra mig... það er mjög vont, en þær springa og þá getur maður alveg haldið áfram! Þannig að ég vona að núna sé eitthvað að fara að springa, þar sem ég er hálfpartin í keng hérna á vaktinni, vantar að fara að halda áfram, nóg framundan og hef ekki beint tíma fyrir svona lagað =) Skólinn heldur áfram, ég er komin í smá stuðningsnet hjá H.Í útaf öllu þessu veikindaveseni mínu og er bara ósköp sátt við það! Mér fannst voða erfitt fyrst að leita mér akkúrat þessarar hjálpar... ég hef alltaf átt svo gott með að læra og finnst að ég eigi sko að geta staðið mig á þeim velli!!! Maður lærir víst alltaf nýja hluti sem breyta viðhorfum manns og það hefur gerst í mínu tilfelli.... Ég skil í dag að það er óraunhæft að geta staðið sig 150% í skóla þegar maður er inná sjúkrahúsi eða rúmfastur vegna verkja. Ég er að sjá alltaf betur og betur hvað ég er kröfuhörð og virkilega dómhörð á sjálfa mig! Sem er oft í hæsta lagi óviðeigandi og óraunhæft, miðað við síðastliðnu mánuði.. Fékk svo að heyra setningu bæði í dag og í gær, frá Kristínu (heilsufríkinni minni ) og snúllunni minni henni Höllu! Þær bentu mér réttilega á að ef um vinkonu mína væri að ræða, myndi ég setja kröfurnar mínar á hana ef hún ætti í sömu málum og ég??? UHHH NEIIII!!!! Þannig að ég elska þegar ég fatta svona hluti og get þá verið sanngjarnari við sjálfa mig... Gaman þegar einhver bankar svona í öxlina á manni og bara WAKE UP! Því miður.. það er meira (skrifað 2. maí 2007) Ég er lasin... búin að liggja í keng síðan á sunnudaginn meira og minna. Búin að æla mjög mikið af kvölum og er eiginlega frekar mikið búin á því. En í staðinn fyrir að kvarta yfir því þá ætla ég að telja upp alla hlutina sem ég má vera þakklát fyrir á meðan ég er búin að vera veik. María Ýr vinkona kom hérna og fyllti ísskápinn minn í gær. Jafnframt fór hún með miða og dótarí sem ég þurfti að koma af mér fyrir mig. Svo í dag þá fór hún uppá spítala að sækja lyfseðil fyrir mig og náði í lyfin í apótekið, ásamt því að skila vídeóspólunum!! Fyrir utan öll símtölin og sms-in =) Fríða Hrönn vinkona, kom heim til mömmu og pabba á mánudaginn og sótti myndavél sem ég þurfti að koma niðrá Fréttir (ég komst sem sagt nánast ekki fram úr rúminu). Svo er hún búin að hringja 100x að athuga með mig og bjóðast til að gera hvað sem er. Ásamt því að senda hrúgu sæt sms Ragna Kristín vinkona fór í gær og náði í vídeóspólur fyrir mig og kjaftaði í dágóðan tíma við mig um allt og ekkert! Ómetanlegt!! Kristín baráttuhetja hringdi svo áðan og stappaði í mig stálinu, ætlar meira að segja að hringja aftur í kvöld því henni fannst ég þurfa á því að halda... Betsý vinkona sá um að ganga frá öllum launum Ægis fyrir mig (gott að hafa þessi sambönd í bankanum..hahaha) Krissa í vinnunni minni, fyrir endalausan skilning, hlýju og kærleik í minn garð. Hún er yndislegust! Ásamt Margréti hjúkku, Hjalta lækni, Lilju hjúkku, Jóhönnu klippikonu fyrir greiðann, mömmu og pabba, Þórunni mömmu hans Heiðars fyrir að vera til, Gústu fyrir upplýsingarnar og ég held hreinlega að ég gæti endalaust talið áfram. Já þannig að eins og þið sjáið þá er ég sko heldur betur búin að vinna í lífslottóinu! Ég er þreytt, mjög þreytt en ég held samt að þetta sé að ganga yfir.. Skrifin halda áfram (skrifað 17. maí 2007) Jááámmm…. Ég endaði sem sagt inná spítalanum aftur deginum eftir síðasta blogg Mamma kom hérna og ég var bara handónýt hérna í rúminu. Var búin að kasta meira upp af kvölum og svoleiðis.. mamma slær hnefanum í borðið og segir að það gangi ekkert að ég sé bara svona ein hérna! Ég ákvað því að fara með henni heim.. Geng eitthvað smá frá hérna og rölti mér svo út í bíl. Þegar við erum á leiðinni niður Strembuna þá fæ ég þetta líka þvílíka verkjakast!! Mamma, bara nei, núna hringi ég í lækninn og ég bara nei mamma, núna förum við uppá sjúkrahús! Ég fann bara að ég GAT EKKI MEIRA! Ég er náttúrulega hágrátandi þegar ég kem uppeftir og er hent á skiptistofuna.. Ligg þar í keng og svo er stungið upp nál (haldiði að það hafi bara ekki tekist í fyrsta) Ég fæ svo einhver verkjalyf og fer að líða betur.. nema hvað, áður en ég veit af þá er allt í einu allt í uppnámi á skiptistofunni… Mér fannst ég alveg komin í Grey´s anatomy þátt þar sem verið að taka á móti einhverjum á gjörgæslu! (þetta er svona fyndið eftir á að hyggja.. mömmu fannst þetta EKKI fyndið Málið var að þegar ég kem inn þá er púlsinn hjá mér alveg í 120.. svo fer súrefnismettunin að falla hjá mér og þegar allt varð brjálað á stofunni þá var mettunin komin niður í 53… Þannig að það var skellt súrefni á mína og allt, hef ekki lent í svona áður. Mér leið samt ekkert illa, eða átti erfitt með andadrátt… Mömmu stóð samt alls ekki á sama., henni fannst hún allt í einu sjá mig bara vera að fjara út á bekknum.. Óhuggulegt maður! Aumingja mamma!! Ég var sem sagt lögð inn á fimmtudegi.. Bað hjúkkurnar um að hætta að sprauta þessu eitri í æðarnar á mér á sunnudegi (tók reyndar inn pillur í staðinn.. en samt) og komst heim á þriðjudegi! Það er samt langt síðan ég man eftir að hafa orðið svona mikið lasin… fyrsta daginn á sjúkrahúsinu þá kom kona með mér inná baðherbergið á meðan ég var í sturtu. Ég var svo máttfarin og ómöguleg eitthvað.. Mér finnst ég orðið þurfa að kyngja meira og meira stolti eftir því sem líður lengra… En það er sko ekki hægt að kvarta yfir þessu yndislega starfsfólki sem starfar þarna!! Guð minn góður, þær eru svo góðar og yndislegar við mig!!!! ;* Ég er samt búin að vera ansi slöpp.. Ég er rosalega mikið að vanda mig í dag.. Ég er að minnka enn meira við mig (búin að segja af mér sem formaður íþróttafélagsins Ægis fannst það mjög leiðinlegt því við vorum búnar að leggja svo miklu vinnu í hlutina þar). Ég get samt labbað stolt í burtu frá því verkefni, ég stóð mig mjög vel á þeim vettvangi þótt ég segi sjálf frá!	Heimsóknir Í dag: 2 Alls: 29657 Leitarbox Gamalt blogg Október - 2009 (1) Apríl - 2009 (4) Janúar - 2009 (1) Desember - 2008 (3) Nóvember - 2008 (2) Október - 2008 (1) September - 2008 (1) Ágúst - 2008 (10) Júlí - 2008 (8) Júní - 2008 (3) Maí - 2008 (1) Apríl - 2008 (4) Mars - 2008 (3) Febrúar - 2008 (2) Janúar - 2008 (3) Desember - 2007 (5) Nóvember - 2007 (7) Október - 2007 (3) September - 2007 (1) Ágúst - 2007 (2) Júlí - 2007 (3) Júní - 2007 (8) Maí - 2007 (4) Apríl - 2007 (1) Mars - 2007 (2) Febrúar - 2007 (3) Janúar - 2007 (5) Desember - 2006 (2) Nóvember - 2006 (2) Ágúst - 2006 (1) Júlí - 2006 (2) Júní - 2006 (3) Maí - 2006 (6) Apríl - 2006 (3)